Kabuk - 30.06.2022, 21:30.

Yazmaya kapanabilirim. Benim kabuğum yazdıklarım olabilir. Ama ne kadar tahammül edilebilir sadece kendi kendine yazan kişiye, bilemem. Benden sonuç beklerler. Benden ürün, yapıt, eser beklerler. Benden beklenenleri karşılarsam bana tahammül etmeye devam ederler. En ufak bir tahammül aşınmasında hemen sonuçsuzluğumu yüzüme vuracaklarından korkarım.

Kendini teşrih masasına yerleştirip analiz etmeye çalışıyorsun. Çifte keskin ifadelerin. Yakaladığın detaylar derin kesebiliyor. Her şeye rağmen sen kendini ehlileştirmek, keskin ifadelerini kınında tutmak, yok yere tatsızlığa mahal vermemek yolunu tut.

Senin yazıdan oluşan kabuğun var ve tüm ömrünü o kabukta geçirebilirsin. Rast geldiklerinin öyle içten bir kabuğu olmadığı için sana saldırmayı seçebiliyor. Kendinin bilincine varırsan sana saldırmalarına mahal vermezsin, bizzat kendine de saldırmamayı becerebilirsin.

08.07.2026, 11:50.

Bir yanımla durmak istiyorum. Devinmemek. Dünyanın telaşından uzak durmak. Başka bir yanım da geç kaldığımı, telaş etmem gerektiğini, kıpırdamazsam radara ya da avcıya yakalanacağımı, boş durduğum için cezalandırılacağımı, canıma okunacağını hatırlatıyor. Değerimin düşeceğini, bulduğum anlamın kaybolacağını, yarattığım cazibenin boşa gideceğini, fırsatları kaçıracağımı söyleyip duruyor. Dünyadan payımı almam gerektiğini, yeteneklerimi kullanarak karşılığını almamı, geciktikçe şanslarımı kaybedeceğimi adeta bağırıyor. Halbuki dururken daha iyi göreceğimi, daha derine inebileceğimi düşüncelerimde, yaratılan telaşın yıpratmasından etkilenmeyeceğimi düşünüyorum.

Komedyene Ceza: Zulmün Tarihi'ne ince bir ek

Günün kasvet puanı yüksek. Komedyeni kıstırıp ceza verdiklerinde bize de ceza verdiklerinden, artık içleri rahatlayacak mı, bir sonraki sefere kadar? Bir kere daha tüm özgürlük olasılıklarının çoktan ortadan kaldırıldığını, bir kere daha bizlerin de ilk fırsatta ortadan kaldırılacağını hatırlattılar. Ceketliler, kravatlılar, eli hukuk tutanlar, elleri kelepçeleyenler, eli silah tutanlar, idarenin koltuklarına oturanlar, toplumun kesimlerini güdenler. Bir süredir içinde boğulduğumuz komedyanın şimdiki bölümünde komedyenle birlikte hepimiz tutuklandık, bir kere daha. Üstelik tam da "kutsallarımız için yakarız" bölümünün yıl dönümüne getirilen bir prodüksiyonla. Bir kere daha anladık, burası bizi öldürenlerin ülkesi. Altını bu kadar kalın çizmeniz gerekir miydi ağalar? Bu korkuluk prodüksiyonlarına hâlâ ihtiyaç duyuyor musunuz? Bir toplumu teslim alma mücadeleniz daha ne kadar sürecek? Fethidaiminiz nereye kadar yayılacak? Kaç yıl önce yayına hazırladığım Zulmün Tarihi kitabının incecik bir bölümü daha bugün yazıldı.

19.02.2026, 15:05.

Tütünçiftlik’te. Babaannesi var evde sadece. Mutfakta. Çocuk ise bahçede. Taşların ötesindeki denize bakıyor. Taşların üzerindeki salyangozlara bakıyor. Taşların üzerine çıkıyor. Uzun otların arasında dolaşıyor. Boş havuza bakıyor, içine atlasa çıkabilir mi diye düşünüyor. Denizdeki gemilere bakıyor. Henüz okuyamıyor. Ama bakmayı ve hayal etmeyi çok seviyor.

18.02.2026, 00:40.

İnsomniya notları. Uyuyamadığımda oyun oynar gibi yazdıklarım. Bilincimi kapatmamı engelleyen kahvenin bünyeden çıkmasını bilincimi yazarak tüketerek mümkün kılmaya uğraşıyorum.

Medyacılık oyunlarını ciddiye aldım. Sanki tam teşekküllü bir medya kurumunda ciddi işler yaptım sandım. Halbuki kafası zamanından önce kocaman olmuş, bilmiş bir çocuk kaldım. Bütün bu saçmalıkları uykumdan çalıp yazdım.

İnsomniya Efendi derdi Uzun İhsan Efendi geceleri yatağından dirilen karanlık ikizine. Yaşanacakları yazdığını rivayet ederdi. Her sabah masasında rast geldiği notlara göre tanzim ederdi gündelik devinimlerini.

Bu çağ hepimizin aynı anda kaleme geldiği çağ. Romantiklerden modernlere, realistlerden gotiklere, fantastiklerden postmodernlere, köy, taşra, metropol demeden her yerden taşan, kadın, erkek, hünsa demeden yazan, sağcı, solcu, popçu, topçu olup olmadığını ayırt etmeyen, ağzı olduğu için açıp dili olduğu için konuşanlar gibi cihazı olduğu için yazanlarla doldurduk ortalığı.

Birbirimizi okuyup okumamamız o kadar da mühim değil. Yazdıklarımızı makineler okuyup yeniden yazacaklar. Makinelere üfleyen kuşak olacağız. Bizim yazıp bıraktıklarımızla gelecek kuşakları okutup büyütecek makineler.

Kâğıtlara yazarak saklanıyorum. Ama sonra saatlerimi makineye aktararak geçiriyorum günlerce. Bazı geceler işte böyle yazı nöbetlerine tutuluyorum.

22.03.2026, 17:25.

Can sıkıntısına katlanmak için kendi dilimle ince çatlaklar atıyorum ciddiliğime. Dilimi kınından usulca çıkarıyorum ve incecik espriler yapıyorum. Can yakmayan, iz bırakmayan, ancak yakalayanı etkileyen, o da hemen geçecek. Hayatın teatorasında katlanmaya çalışan bir figüranlın hinliği benimki hepitopu.

26.04.2025, 14:40

Caz kayıtları. Caz kayıtlarından bazıları bana Julio Cortázar’ı ve Seksek romanını hatırlatıyor. Cortázar’la karşılaştığım ilk seferleri hatırlıyorum da... Beşiktaş’taki bir öğrenci evinde Aslıhan’ın kitapları arasında görmüştüm. 1996 ya da 1997 olmalı. Arkadaşlarımdan birinin Boğaziçi Üniversitesi’nin İlgiliz Dili ve Edebiyatı bölümünde okuduğu bir gençliğim oldu benim. Ben daha garip bir bölümde, daha garip bir yerde okuyordum. Her birimiz sıkı okurduk o dönemde. Aslıhan daha sıkı okurdu sanırım. Akademik kariyeri oldu Aslıhan’ın her zaman. Kimi tesadüfi işleri de, duyduğum ve hatırladığım kadarıyla heyecan vericiydi: Mithat Alam Film Merkezi’nde çalışıyordu öğrenciliğinde.

Gato Barbieri ismini Lâle Müldür’ün Nova Roma’da Gece Güneşi kitabının daha ilk sayfasında gördüm ve müziğinin nasıl olduğunu araştırmaya başladım hemen. Arjantinli bir cazcıymış. Dolayısıyla Cortázar ve Seksek’i hatırlamam o kadar da garip olmasa gerek. Doksanlarda girip çıktığım mekânlarda ve öğrenci evlerinde pek caz dinlenmezdi. Ben de nadiren caz kayıtlarının peşine düşerdim o dönemde. Edebiyat ve sinema kimi albümler veya müzisyenler açısından ilham verirdi.

02.04.2025, 09:50.

Bön bön bakıyorum. Eblehlik geldi üzerime. İçim boşalmış gibi. Neşem yok. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Daha kendime gelemedim ama gelmek de istemiyorum galiba.

İsteksizlik Vakfı’na yaptım bağışlarımı.

Zihnimdeki bağlantıların saçmalığını ortaya çıkartırsam nasıl yorumlanırım? İfadelerimden asın beni. İnsan asmayı bıraktılar mı? Asılacak adam çocukluğundan belli olur mu? Zihnimin saçmalıklarının biriktiği sektörünü temizlemeliyim belki de. Zihin temizliği mümkün olabilir mi? Mağazadan sakal şampuanı alır gibi zihin şampuanı da alır mıyım? Alabilir miyim? Alınabilir miyim? “Çok alıngansın.” Bugün boykot var, alınmam hoş karşılanmayabilir.

Val Kilmer ölmüş, 65 yaşındaymış. Son yıllarda gırtlak kanserinden mustaripmiş. “Break on through to the other side.” Çocukluğumun ve gençliğimin güzel adamlarından. Karakteri nasıldı bilmem elbette. Sinemada yıldızlaşan aktörlerin vahşi hayatları biz izleyiciler için önem taşımalı mıydı? İyi oyunculuk mu beklenmeliydi iyi insanlık mı? Yıldız beklenmemeliydi belki de. Yıldızsız filmler...

Ayrıştırılamayan yazılar. Yazıldıktan sonra hızla yazılmamış oluyorlar sanki. Yine de yakalanıp ifadeye dönüşmüş düşünceler. Beynimin labirentlerinde uzadıkça uzuyorlar ama aynı zamanda pat diye kesilip atılmışlar ortaya. Ortalıkta ifade zerresi bile kalmasın lütfen.

Sağlıksızlıklardan bahsediyordum dün bir ara. Her birimizde kendine özgü tezahür eder sağlıksızlık. Her birimizin bedenindeki bozulmalar kendine özgü olacaktır, sebepleri aynı olsa bile.

Aklımız mı bozuluyor ruhumuz mu hastalanıyor? Mental rahatsızlıklar, ruh ve sinir hastalıkları, akıl hâlleri... Sapıtıyor muyum, dengemi mi kaybediyorum, dayanamıyor muyum?

Durmadan mı duraksayarak mı konuşmalıyım?

Sere serpe, ulu orta, herkesin gözü önünde... Bozulduğumu, sapıttığımı, sinir krizi geçirdiğimi başkaları gördüğünde.

Aklıselimi tekrar bulmalı, tesis etmeli, sağlamalıyım.

Kahve içerek zihnimi açmaya çalışıyorum. Yazarak da zihnimde birikenleri kaldırmaya uğraşıyorum. Kimi heveslerin yıkıntıları, kimi deneyimlerin molozları, kimi yazıklanmaların atıkları zihnimin giderlerini tıkamış.

Usanç bastı. Sözcüklerin oyunundaki büründüğü biçimleri beni rahatlatmıyor. Dilimi alengirli döndürmeye çalışıyorum. Artistik yapıyorum, ne olmuş! Toplumda aktive olmuş o bıçkın azgın adamları zihnimden defedeyim bari. Sırıtkan küfürbazlıklarıyla, tatar barbarlıklarıyla, sarkık bıyıklarıyla zihnimde belirenlerin kaynağı kendi yetiştiğim yerdeki sokaklar mı, yoksa çeşitli medya temsillerinde efsaneleşmiş ya da klişeleşmiş hâlleri mi? Zihnimde zaman zaman beliren görüntüler bize terör salsın diye yapılan yayınlardan gelmiyor mu? Korkuluk teşkilatları...

Barbarları medenilere karşı kullanmayı tercih edenler. Yol yordam bilmeyenleri uygarların arasına salanlar. İşgal kuvvetleri, sığınmacılar, turistler. Yabandan gelenler, yabancılık çekenler. 

Cihazlardan edindiğim karmakarışık enformasyon zihnimi dolduruyor, önemli enformasyonun yerine önemsizler yerleşiyor, saçmalıklar kalıveriyor geride. Neleri unutacağım zamanla, öngörebilir miyim? Kendimi inceleyen gözüm mü, zihnim mi, hafızam mı?

Büyük Dalga

 

Fırtınalar diner mi? Dinse de bir süre sonra yeniden başlar. Ama şimdi bir dinginlikte duralım bakalım. Yeni rotalara kıracak dümen bulabilir miyim, yoksa her gün kalemimle mi yol alırım usul usul, öngörmek istemiyorum. Bir gün İthaka'ya dönülür mü, yoksa artık Odysseus olmaktan vazgeçilir mi, bilmek de istemiyorum. İkarus'luğumla labirentimi örüp içinden çıkmalıyım belki de. Küçükken içine düştüğüm kazandan kaptığım enformasyon cinbazlığını kullanarak medyacılık oyunlarımı anlatsam ya...

Umudumu güçlendirmek için fırtına memento morim Hokusai'nin tablosunu görünürden kaldırdım. Gözden ırak olan belki de kaderden de ırak olur. Tabii talihin, kısmetin ve kaderin işine karışacak değilim, benimki sadece ufak bir temenni.