2009

Yılın Ajandası: Metis'in "Hayvanlar ve İnsanlar" üzerine 2009 ajandası.

Yılın Defteri: Moleskine'in Volant serisinden farklı iki lacivert tonundaki 12.5x21'lik çizgili defterler.

Yılın Kalemi: Son doğumgünümde komşum Zeynel'in hediye ettiği, mavi mürekkepli refill kullanan Parker kalem.

Yılın Elektroniği: Muhtemelen iPhone, hele bloglara ağırlık vermeyi düşünüyorsam her daim internet erişimine açık olmakta fayda var.

Yılın Kişisel Başarı Hedefi: Yıllardır yılan hikâyesine dönmüş roman hedeflerimden birini gerçekleştirmek, yazıp yayınlatmış olmak.

Yılın Yaşam Alanı: Yine Moda, daha çok Moda.

Yılın Medyası: Bloglar, Dergiler, Kitaplar, Mp3'ler, Defterler.

Yılın Edebi Türü: Röportaj, Söyleşi.

Yılın Ruh Hali: İnsanlıktan çıkmış, ekonomik çıkarlar doğrultusunda yönlenen bir ülkede olumlu davranarak başı dik gezebilmek, kabalıklara pabuç bırakmamak, alanı ısrarla savunmak.

Yılın Gelişim Alanı: Beden Sağlığı. Güçlü ve kalın bir beden yerine, esnek ve dayanıklı bir beden yapısına ulaşmak. Süregiden sağlık sorunlarını ortadan kaldırmak, yoga veya modern dans sayesinde yıllardır gözardı edilen bedenle ilgilenmek.

Yılın Davranış Biçimi: Paylaşım. Yaşamın alışverişle değil de değiştokuşla, paylaşarak daha zenginleşebileceğini görüp gösterebilmek.

Yılın Dileği: İnsanların birbirlerini kimliklerinden bağımsız, insan olarak görebilmeleri; insan acılarını ve insan sevinçlerini ekonomik ve siyasi çıkar ve pazarlıklardan arınmış bir şekilde yaşayabilmeleri; geçmiş için değil gelecek için birleşebilmeleri.

Ekose battaniye, bir kupa kahve ve Charlotte...

Melancholy/aviation/chocolate/perfume/cigarettes/frequent flyer/stow away/dislocation/sleeping/jets/wave goodbye/feel homesick/tranquilizers/bill of fare/cry easy/dvt/disapear into thin air


İstanbul parçalı karlı. Kimi yerde birikebiliyor, kimi yer yağmuru bir parça aşıyor. Mikroklima baskın çıkıyor sanırım. Yılı uğurlamaya hazırlanırken evde ya da ofiste hafif loş, azıcık da huzurlu mahsur kalma hayalleri kuruluyor belki: kırmızı ekose battaniye, sıcak çikolata ya da kahve, kocaman fincanlarda, belki de mırıltılı bir kedi. Hayalin nesneleri çoğaltılabilir.

Nedense böyle bir güne eşlik etsin diye Charlotte Gainsbourg'u seçtim. Belki müziğini Air'in yaptığı, sözlerini Jarvis Cocker ile Neil Hannon'un yazdığı, yapımını da Nigel Godrich'in gerçekleştirdiği 5:55'in hayali havası etkili olmuştur; belki de Michel Gondry, Yvan Attal, Patrice Leconte, Claude Berri yönetmenliğindeki filmlerinden edindiğim izlenimler... Hiç olmadı babası Serge Gainsbourg ve annesi Jane Birkin hatırına olabilir. Ya da karda huzur fantezisine en uygun kadının Charlotte olduğuna inanıyorumdur...


Lola: Neden yalan söylediğimi bilmiyorum. Bilmiyorum. Söylemem gerektiğini hissediyorum. Tüm yaşamım boyunca, küçüklüğümde bile. Kendime bir hayat uydurarak dolanıyordum. Kendime bir şeyler eklemeliydim, kurdeleler gibi, yoksa sanki varlığım yoktu. Her zaman heyecanlanmışımdır insanlar orada olduğumu fark ettiğinde, yer kapladığımı anladığımda. Sanki bir çizim gibiyim bir parça kağıdın üstünde, ve silindi çizim. Savunma mekanizması olarak, hüzünlü hikayeler uydurdum kendime biraz ağırlık kazandırmak için. Başıma kötü bir şey gelmedi. Ailem beni severdi. Naziktiler. Okulu sevdim. Dövülmedim ya da tecavüze uğramadım. Zengin ya da yoksul değildik. Acı çekmedim. Çekmiş olmak isterim. O zaman yaşıyor olduğumu hissederdim.

[İlk alıntı sözleri Jarvis Cocker'a ait olan AV607105 adlı parçadan; ikincisi ise Patrice Leconte yönetmenliğindeki Félix et Lola adlı filmden.]

Hafif Avantür

Gecenin soğuk yakasının kelimeleri bunlar
yoğun argo kokulu sokaklardan
kaçırıp getirdim ellerine teslim etmeye
yıkık evlerin parçaladığım döşemelerinden
çatıverdiğim bir yalnız kaleye doğru
savaş tamtamlarının dumanlarından görünmez
gözü gözden sakınan bir kesiflik içinde
uzak okyanuslarda ıslanmış bir koku
atlarımın arabacısının yorgun yüzünden akar
çizmelerimin mahmuzlarında gizli emrim
nefesindeki kaçak alkol kokusuyla ancak
cesaretini kırbacında toplayabilmiş
bir başka yazgının üstüne yazılmış
sözlerim başka sözlere karışır
kuzey batının en son limanlarından
ayrılan nasır dolu elleriyle denizciler
yeni yağmaladıkları revolverleriyle
limanda unuttukları kadınlarına
son bir armağan çakıyorlar
fiyakalı güverte subaylarının boş bakan
gözlerinin en ücra derinliğinde gördüğü
ölümcül bir görüye nazaran