Bir yerde suya atlayan başka bir yerde çıkacaktır, çıkmazsa ağzında sazdan pipet kötülerin kaybolmasını bekliyordur

Profesyonel editör ve yazar olarak çalıştığım uzun yıllardan sonra, bildiğim hiçbir resmi ilişiğim kalmamışken yayın dünyasıyla, kendi yazdıklarımla oynamaktan başka yapacağım bir şey olmadığını düşünmeye başladım yine. Bata çıka bu hayatta idare edenlerden biri olarak, en azından kendi yazabilme hevesimle oynayıp fırtınalar koparan kavgaların kıyısında, yükselen dalgalarda çalkalanırken boğulmamaya gayret göstermeyi ihmal etmeden, varolmaya devam edeceğim.

Bloga yazmadığım zamanlarda çeşitli dergilere ve internet mecralarına yazdım, çeşitli kitapların arka kapaklarına yazdım, odamda kutulara tıktığım defterlerle kâğıtlara yazdım, yazmayı bir gün bile olsun bırakmadım. Yazarak yığdıklarımdan henüz bir yapıt çıkarabilmiş değilim, ümidim o günün de er ya da geç gelmesi. (Hazır Selahattin Özpalabıyıklar 40 yıl bekledikten sonra nihayet Göndermeler adlı ilk kitabını yayımlatmışken, ümidi kesmemek için gerekçe bulmuşken...) Ama yığılmış olanları yine de okurla paylaşabileceğimi sanıyorum, blog bunun için uygun mecra olabilir.

Kesintisiz en uzun süren çalışmam Sabitfikir dergisinde Dünyadan adı verdiğimiz köşeye yazmaktı. Başlangıcında Sel Yayıncılık'ta çalışıyordum, Bilge ve Mehmet Onur sayesinde başlamıştım dergiye ve dolayısıyla internet sitesine yazmaya, Elif Bereketli ve Ceyhan Usanmaz dönemlerinde hiç mola vermeden dünyada yayımlanan kitaplar arasından kendi anlayışıma uygun bulduklarım hakkında yazdım da yazdım. Sonra yepyeni bir yapılanma oluştu dergide, bambaşka bir ruhun kabuğun içine gireceği belli oldu, Ceyhan'ın ayrılmasından sonra bir merhaba mesajı bile gelmeden sessizliğe bırakıldım sanırım. Memleket kavgalarına doğrudan hiç karışmayan insanlara bile kavgaların gölgesi düşebiliyor elbette, ummadığım kadar uzun süren okura doğrudan yazabilme fırsatı da böylece sona erdi. Bu süreçte bana bu imkânı sağlayanlara, yazdıklarımı okuyanlara, ender de olsa okuduktan sonra hissettiklerini, düşündüklerini benimle paylaşanlara çok teşekkür ederim. (Bu süreçte bir de hiç ama hiç ummadığım bir şey oldu, yavru kedimle tanıştım ve bir ömür boyu sadece ona bile yazabilirim yazacaklarımı.)

Şimdi, yeni bir ayın ilk günlerinde, yeni bir mevsimin yağmurları altında, kendime yeni bir yazma temposu belirlerken, bu blogu da uğrayan okurların okuması için tekrar canlandırmaya niyetlendim. Kimi zaman önceden yazmış olduklarımı, kimi zaman yeni metinlerimi, kimi zaman da anlık tepkilerimi burada paylaşabilirim. Hayatın neler getireceği, benim neler yapacağım ne kadar kestirilebilirse artık...

İyi saatte olsunlar

İsteksizlik Vakfı... Bu zamanda pek çoğumuzun üyesi olacağını düşündüğüm bir sivilce toplum kuruluşu... Dil oyunlarına dayanan edebiyatın kaçış edebiyatı olduğu görüşünü iddia eden bir yazının başlığının gözüme yakın zamanda iliştiğini hatırlıyorum. Peki kaçmayıp ne yapacağız? Kara kodların dosyamıza işlenmesini, teşkilat robotlarının peşimize düşmesini, olmadı dünyanın başımıza yıkılması oyununda işbirliği yapan örgütlerin çukurlarında, bodrumlarında kıstırılmayı mı tercih edeceğiz?

Buhranın zebanileri olarak ortada dolaşanlara denk geldiğimde içimdeki nefesin zehirlendiğini hissediyorum. Ağır ağır deliriyorum diyemeyeceğim, Foucault'dan beri delirmek yok. Pek çok delilik hali yerini ruhsal acılara ve akıl hastalıklarına bıraktı. Hastalara sempati yok artık. Bu yolda hastalanan haindir.

Her köşeden bir hain kafasını çıkartıyor. Komşu ülkede dört-beş senedir savaşanların amacı bu ülkeyi bölmek hep. Biz bilmiyoruz sanmasınlar. Bu ülkeden o ülkeye gönderilenler işte bu ülkeyi savunmak için. O ülkenin o hain yönetimi yönetim değil, gitmeli o yönetim. Benim yönetimimin gitmesi teklif dahi edilemez. O yönetim gitsin, orayı da ben yönetirim. Orası da bölünmesin diye ötesindeki ülkeye musallat olurum böylece. Peki ben kimim? Bir oyuncu muyum sahnede, bir ittifak mıyım?

Kan duyurusu. Bir operasyon anında takviye kana mı ihtiyaç var? Bir kaza mı oldu? Periyodik kan (ya da trombosit veya kanda yer alan, adı başka başka olan şeyler) değişimi mi gerekiyor? Belki de popüler kültür figürü (meczupumsu) bir mafya babasının kan banyosu fantezileri için verilmiştir duyuru: AB rh+ hain aydın kanı aranıyor. İki yüz hain akademisyenden kaç ünite kan çıkar, bu kanlarla kaç kişi banyo yapar, bir havuz kaç zamanda dolar, havuzdan başka kimler nemalanır?

Pek alışık olmadığım bir madde çıkıyor içimden yazdıkça. Kötülük plazması kara mizah biçiminde kâğıtlara akıyor. Bu kötülük plazmasını yayınlarıyla bünyeme aktaran mekanizmaları hayatımdan, yaşam alanımdan uzaklaştırmam gerekir belki de. Zehirli toplum iflah olmaz. Kaçış edebiyatında nereye kaçıyoruz? Devekuşu kaçışı eninde sonunda.

Melun enformasyon cihazı iplerimi çekiyor durmadan. Sinyal gönderiyor: Oyununu oynamayı unutma. Oyununda yapman gereken hamleler var. Durmadan oyun oyna sen. Bu oyun yetmez bak bir de o oyun var. Oyunlarla boğulanlardan biri olacaksın bu gidişle. Bu kitabı da oku, bu kahveyi de iç, bu ödemeyi de yap. Herkes herkesi utanmazca, arlanmazca kendisine çağırıyor. Reklamlar'da inecek var. Reklamlar Deliler'den sonra geliyor.

Delilik sertifikası için başvurdum, sosyo-ekonomik durumum müsait değil diye başvurumu kabul etmediler. Hem 22. Madde'ye de bakmışlar, ancak başkasının başvurusuyla delilik sertifikasını bana verebilirlermiş, benim kendim için başvuru hakkım yokmuş.

Kara günlerin mizahını twitter'a mı saklasam facebook'a mı? Ekşi sözlük eskisi gibi değil, bloglar da uzun hikâye...

Gün boyu plaja inmeyip otel odasında sıcaktan pişerken kendi kendime sosyal medyacılık oynuyorum. Aklımın tahtaları kahveden nemlenmiş, çürümüş, kimisi kopup gitmiş. Şimdi aklımı yeniden yapılandırmak istesem müteahhit tahta döşemek yerine beton dökecektir.

Koyu kahveye eşlik eden kara mizah yazılarını aslında silah zoruyla yazıyorum. Çevredeki savaşlarda kullanılan silahların zoruyla deli taklidi yapıyorum. Bir gün gelecek mi silahlılar bu otel odasına, merak ediyorum. Yoksa silsile halinde terörünü oradan buraya, buradan oraya aktarmanın yolunu buldular mı? Terör akımı artık temassız oluyor. Çok yaşa Tesla. Artık orduya ihtiyaç yok yıkımı bir yere ulaştırmak için. Ordusuz yıkım yöntemini ancak bir Sırp bulabilirdi zaten, değil mi Franz Ferdinand? Tesla'ya Sırp demek için gereken bin şahidi toplamak adına Partizan maçına gitmem gerekir.

Kafka'nın Doğum Günü

Dava’sından Ceza Sömürgesi’ne kamu hayatında, babasından nişanlılarına mektuplarında özel hayatta bireyin labirentlerini ince ince anlatıya düşen Kafka’nın, aslında yazdıklarının bizim okumamız için yazılmadığını da unutmamalı. Belki de hepimizi etkileyen yoğun düş gücünün sırrı, ömrünü yazmaya illaki okunmak için vermemiş olmasında yatıyordur. Franz Kafka’nın doğum gününü mü kutlamalı yoksa dostu Max Brod’un verdiği söze ihanetini mi, emin olamayız. Yine de doğmasaydı, insanlık kâbuslarını Kafkaesk diyerek hafifletemezdi.